Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Ένας Μαραθωνομάχος αφηγείται...

Ένας Μαραθωνομάχος αφηγείται...
Βρισκόμαστε στην Αθήνα του 490 π.Χ. Στην πόλη επικρατεί πανικός, γιατί πληροφορηθήκαμε ότι οι Πέρσες, αφού κατέστρεψαν την Ερέτρια, στρατοπέδευσαν στον Μαραθώνα. Στην πόλη, άλλοι πολίτες έχουν την άποψη να κλειστούμε μέσα στα τείχη και να περιμένουμε, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε σε ανοιχτή μάχη στην πεδιάδα του Μαραθώνα. Στο τέλος επικράτησε η δεύτερη άποψη και αμέσως στείλαμε αγγελιοφόρο στη Σπάρτη και ζητήσαμε βοήθεια. Οι Σπαρτιάτες όμως επικαλέστηκαν θρησκευτικούς λόγους και δεν έστειλαν στρατιώτες. Έτσι, λοιπόν, εμείς, 10.000 Αθηναίοι και 1.000 Πλαταιείς με τον οπλισμό μας και με αρχηγό τον Μιλτιάδη στρατοπεδεύσαμε στον Μαραθώνα, απέναντι από τους Πέρσες. 
Για πέντε ημέρες κανείς δεν παίρνει την πρωτοβουλία να επιτεθεί. Μέχρι που μαθαίνουμε ότι οι Πέρσες απομάκρυναν το ιππικό τους. Ήθελαν με αυτή την κίνηση να στείλουν το ιππικό με καράβια προς την αφύλακτη Αθήνα, για να την κατακτήσουν. Η κίνηση αυτή των Περσών έδωσε την ευκαιρία στον Μιλτιάδη να ξεκινήσει την επίθεση. Οι Πέρσες είχαν απλωθεί προς τη μεριά της θάλασσας με ισχυρό κέντρο και αδύνατα άκρα, ενώ σε εμάς ο Μιλτιάδης εφάρμοσε το σχέδιο «λαβίδα» με αδύνατο κέντρο και ισχυρά άκρα. Αφού μας εμψύχωσαν οι αρχηγοί δόθηκε το σύνθημα της επίθεσης. Οι τοξότες των Περσών δεν μπόρεσαν να ξεδιπλώσουν τα ταλέντα τους, αφού το έδαφος ήταν ελώδες και ανηφορικό. Οι Πέρσες στρατιώτες δεν μπορούσαν να συγκριθούν με εμάς, τους οπλίτες, που ήμαστε καλυμμένοι με πανοπλίες από πάνω μέχρι κάτω. Εγώ και οι υπόλοιποι οπλίτες που ήμαστε στα άκρα απωθήσαμε τους Πέρσες και τους καταδιώξαμε ως τη θάλασσα Το κέντρο των Περσών που είχε διεισδύσει στο αδύνατο κέντρο μας. Τελικά βρέθηκε περικυκλωμένο από εμάς που γυρίσαμε προς τα πίσω. Η μάχη δόθηκε σώμα με σώμα Αθηναίοι και Πλαταιείς σκοτώσαμε όποιον Πέρση βρίσκαμε μπροστά μας. Ο τρόμος των Περσών ήταν μεγάλος. Όσοι γλίτωσαν από τη σφαγή πνίγηκαν στους βάλτους της περιοχής. Οι ηττημένοι μπήκαν κακήν κακώς στα καράβια τους. Εμείς νιώθαμε περήφανοι για τη νίκη μας. Καταλάβαμε ότι οι Πέρσες, που και μόνο ακούγοντας το όνομά τους νιώθαμε φόβο, δεν ήταν αήττητοι. Αφού θάψαμε τους νεκρούς μας και παρά τη μεγάλη κούραση από τη μάχη κατευθυνθήκαμε προς την Αθήνα, γιατί οι Πέρσες με τον στόλο τους πήγαιναν προς αυτήν. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο. Έπρεπε να υπερασπιστούμε την πόλη μας, τις οικογένειές μας, τους τάφους των προγόνων μας και την ελευθερία μας...                                                                                               Βασίλης Π. Α' 4



Ήμουν στην δεξιά πτέρυγα που την διοικούσε ο Καλλίμαχος. Παραταχθήκαμε και με βάση το σχέδιο του Μιλτιάδη επιτεθήκαμε στους Πέρσες, πολεμώντας με πάθος και με τόλμη. Οι Πέρσες στην αρχή τα έχασαν, αλλά μετά από λίγο έτρεξαν να μας πολεμήσουν στο κέντρο του στρατού μας που ήταν 3-4 σειρές μόνο....  δεξιά και η αριστερή πτέρυγα απλώθηκαν και περικύκλωσαν τους Πέρσες. 
Εκείνοι προσπαθούσαν να διαφύγουν, που βέβαια μερικοί τα κατάφεραν και πήγανε στα πλοία τους, αλλά αυτοί ήταν ελάχιστοι. Το δυσάρεστο είναι ότι ο καλύτερος μου φίλος έχασε το χέρι όπως και πολλοί άλλοι συμπατριώτες και συναγωνιστές μας. Σκοτώθηκαν περίπου 6000 Πέρσες και 192 Έλληνες. Όταν περικυκλώσαμε τους Πέρσες ένιωθα χαρούμενος και είχα περισσότερο θάρρος γιατί πια ήμουν σίγουρος πως δεν θα χάναμε. Παρόλα αυτά στην αρχή της μάχης ήμουν τρομερά αγχωμένος μιας και ήμουν στην πρώτη σειρά της δεξιάς πτέρυγας.....
                                                                                       Κωστής Δημητρακόπουλος  Α΄ 2


 Η σκληρή μάχη στον Μαραθώνα θα μου μείνει αξέχαστη. Είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές και ανατρεπτικές μάχες που έχω ζήσει και ακούσει. Οι Πέρσες είχαν αγκυροβολήσει στην Ερέτρια, την οποία κατέστρεψαν. Εκεί, σκοτώθηκαν πολλοί σύμμαχοι και συμπατριώτες μας. Στη συνέχεια, κατευθύνθηκαν στον Μαραθώνα, όπου στρατοπέδευσαν. Εμείς, 10.000 Αθηναίοι και 1.000 Πλαταιείς με στρατηγό τον έμπειρο και πολυμήχανο Μιλτιάδη περιμέναμε τα στρατεύματα από την Σπάρτη, τα οποία τελικά δεν εμφανίστηκαν. Επομένως, ο στρατηγός μας μάς παρέταξε. Ήμουν στην δεξιά πτέρυγα, υπό τις διαταγές του ικανού πολέμαρχου Καλλίμαχου. Ο Μιλτιάδης είχε αποδυναμώσει το κέντρο του στρατού και είχε ενισχύσει τα δύο άκρα για να περικυκλώσουμε τις πολλαπλάσιες περσικές δυνάμεις. Το σχέδιο ήταν αρκετά έξυπνο. Έμενε να δούμε πώς θα εκδηλωνόταν στην μάχη. Ήμασταν αγχωμένοι αλλά και αποφασισμένοι πως θα εμποδίζαμε την περσική δύναμη. Μόλις δόθηκε το σύνθημα, ξεκινήσαμε να τρέχουμε. Οι Πέρσες φαίνονταν ξαφνιασμένοι! Όταν κατεβήκαμε την πλαγιά, έγινε μάχη
σκληρή. Οι Πέρσες ήταν σίγουροι πως θα κέρδιζαν, επειδή ήταν πιο πολλοί και καλύτερα εξοπλισμένοι. Παρόλα αυτά, καταφέραμε να τους περικυκλώσουμε και να υπερισχύσουμε. Τους κυνηγάγαμε μέχρι την θάλασσα. Κερδίσαμε! Κερδίσαμε για πρώτη φορά τον περσικό στρατό! Και μάλιστα, είχαμε ελάχιστες απώλειες, κοντά στους 200, σε αντίθεση με τους αντιπάλους μας που είχαν 6000 περισσότερους! Τελικά, οι Πέρσες δεν ήταν τόσο δυνατοί όσο νομίζαμε.
                                                                                               Στάθης Δ.  Α΄2
                                                                                                                   



Οι Πέρσες είχαν στρατοπεδεύσει στον Μαραθώνα. Εμείς, με αρχηγό τον Μιλτιάδη πήγαμε να πολεμήσουμε 10.000 Αθηναίοι και 1.000 Πλαταιείς εκείνη την ημέρα παραταχτήκαμε για τη μάχη. Το άγχος με κυρίευσε. Όμως ήθελα να σώσω την πατρίδα μου, κι ας έφερνε αυτό τον θάνατο μου. Εμπιστευόμουν απόλυτα στους συμπολεμιστές μου. Ο Μιλτιάδης ήτα πολύ έξυπνος στρατηγός, καθώς ενίσχυσε τα πλάγια, αφήνοντας λιγότερους στο κέντρο. Τρέξαμε προς τον αντίπαλο, που αιφνιδιάστηκε βλέποντας μας να τους πλησιάζουμε δίχως δισταγμούς. Εκείνη τη στιγμή δε σκεφτόμουν  τίποτα. Είχα χαιρετήσει τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου σε περίπτωση που πέθαινα. Η μάχη κράτησε 2:30 ώρες . Ο Μιλτιάδης είχε δίκιο. Οι Πέρσες επιτέθηκαν στο κέντρο.
Εμείς με το σχέδιο του Μιλτιάδη καταφέραμε και τους κατατροπώσαμε. Σκοτώθηκαν 6000 Πέρσες και μόνο 192 Έλληνες. Οι εναπομείναντες Πέρσες έτρεξαν στα πλοία τους κι έφυγαν. Νικήσαμε! Οι Πέρσες δεν ήταν ανίκητοι.
                                                                                                                        Λουκάς Π. Α΄4



...Όταν μάθαμε ότι οι Σπαρτιάτες δεν θα μας βοηθήσουν, χάσαμε την ελπίδα μας. Βλέπαμε τους Πέρσες ντυμένους με τις πολύχρωμες στολές τους, με τα μακριά τόξα τους και τα δόρατά τους και μας κόπηκαν τα πόδια. Τότε μίλησε ο Μιλτιάδης και είπε ότι πρέπει να δώσουμε τώρα την μάχη εφόσον έχουμε την βοήθεια των Θεών.
Έτσι λοιπόν με αρχηγό τον Μιλτιάδη παραταχτήκαμε στο κέντρο με μισό βάθος, ενώ δεξιά και αριστερά με πλήρες βάθος. Εγώ ήμουν στο κέντρο και ήμουν πολύ αγχωμένος, γιατί θα κάναμε την πρώτη σύγκρουση με το πιο ισχυρό τμήμα του περσικού στρατού. Αρχίσαμε να τρέχουμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε κατά πάνω τους ενώ έπεφταν βροχή τα περσικά βέλη. Την ίδια στιγμή τα ισχυρά άκρα των Ελλήνων άρχισαν να πλαγιοκοπούν τους Πέρσες. Ο περσικός στρατός βρέθηκε περικυκλωμένος και οι στρατιώτες το έβαλαν στα πόδια.
Εμείς τους ακολουθούσαμε από πίσω ενώ προσπαθούσαν να φτάσουν στα πλοία τους. Έτσι οδηγηθήκαμε στη νίκη.
 Ήταν μια σκληρή μάχη όπου 192 Έλληνες και 6.400 Πέρσες έχασα την ζωή τους.                                                                           
                         Έλενα Καράβη   Α΄2


* Στους μαθητές και στις μαθήτριες δόθηκε η περιγραφή του Ηροδότου για τη μάχη του Μαραθώνα.


Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Συνέντευξη με έναν λογοτεχνικό ήρωα...

Οι μαθητές/ριες του Γ' 2 συναντούν τον Θανάση από το βιβλίο "Στη διαπασών" και συζητούν μαζί του...

-Γεια σου, Θανάση! Διαβάσαμε για σένα στο βιβλίο του Β. Παπαθεοδώρου «Στη διαπασών» και θέλαμε πολύ να σε συναντήσουμε και να μιλήσουμε μαζί σου... Θανάση, γιατί δε σου αρέσει το σχολείο;

Πιστεύω ότι το σχολείο είναι βαρετό. Σε ποιον αρέσει το σχολείο; Όποιον και να ρωτήσεις όχι θα σου πει. Με εμποδίζει να ζήσω την καθημερινότητά μου. Είναι φυλακή για μένα.
-Γιατί μισείς τους καθηγητές και τους συμμαθητές σου;
Τους καθηγητές είναι λογικό να τους μισώ, αφού με έχουν αφήσει δύο χρόνια στην ίδια τάξη. Οι συμμαθητές μου μού είναι αδιάφοροι. Είναι εντελώς διαφορετικοί από μένα και ανώριμοι. Όλοι τους εκεί μέσα μου τη δίνουν.
-Ποιες είναι οι ασχολίες σου;
Οι μόνες ασχολίες που είχα από μικρός ήταν ο δρόμος κι η μουσική. Α! μου αρέσει και το ποδόσφαιρο. Και τώρα θα πάρουμε τα σώβρακα από τους Βούλγαρους. Καταλαβαίνεις σε ποια ομάδα αναφέρομαι...
-Από πότε είσαι Ολυμπιακός;
ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΑΑ! Μου αρέσει να πηγαίνω στο γήπεδο, γιατί εκεί πραγματικά εκτονώνομαι.
-Πιστεύεις ότι οι παρέες σου σε είχαν επηρεάσει αρνητικά;
Ναι, αλλά δεν τους κρατώ κακία.
-Είναι αλήθεια ότι λατρεύεις τη μουσική;
Ναι, η μουσική με εκφράζει. Είναι η ζωή μου, Περισσότερο μ’ αρέσουν τα ροκ κομμάτια, διότι ταυτίζομαι με αυτά. Μου αρέσει να ακούω τη μουσική δυνατά, στη διαπασών! Τρελαίνομαι! Η μουσική για μένα είναι ένας τρόπος να ξεφεύγω από την πραγματική ζωή και τα προβλήματά μου
-Γιατί συμπεριφέρθηκε με τέτοιο τρόπο στη Λουΐζα;

Κοίτα, δεν ήθελα να συμπεριφερθώ έτσι. Απλά δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ αυτά που αισθανόμουν γι’ αυτή. Σκεφτόμουν ότι της άξιζε κάποιος καλύτερος από μένα. Όσο και να με πληγώνει αυτό που λέω...
-Είναι αλήθεια ότι είσαι ερωτευμένος με τη Λουΐζα;
Είμαι ή δεν είμαι εσένα τι σε νοιάζει; Τέλος πάντων... ναι είμαι!
-Έχεις ξανανιώσει έτσι για άλλη κοπέλα;
Όχι, δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Η Λουΐζα είναι η μόνη κοπέλα που με έχει κάνει να την ερωτευτώ τόσο πολύ.
-Θα ήθελες να συναντήσεις τον πραγματικό σου πατέρα και από εδώ και πέρα να μένετε μαζί;
Θα ήθελα πολύ να τον γνωρίσω. Δε θα ήθελα να ξαναδώ ποτέ τον Τάκη
-Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι από τη ζωή σου τι θα ήταν αυτό;
Να σου πω την αλήθεια, δεν θα ήθελα να αλλάξω τίποτα, γιατί από αυτά που έγιναν έμαθα πολλά. Ίσως, βέβαια, θα ήθελα να μην έχω στενοχωρήσει τη μητέρα μου και κάποιους ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν. Καθημερινά με τη μητέρα μου είχαμε πολλές κόντρες, καθώς είχαμε διαφορετικές απόψεις για τη ζωή. Είναι, όμως, το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου...
-Ποιο ρόλο έχουν στη ζωή σου όλες αυτές οι εμπειρίες;
Με έχουν κάνει καλύτερο άνθρωπο και πιστεύω ότι κάποιοι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τους άλλους.
-Τι σε έκανε να αλλάξεις;
Ο θάνατος του πιο αγαπημένου μου προσώπου...
-Ναι, το μάθαμε... Συλλυπητήρια... Σε ευχαριστούμε, Θανάση, που δέχτηκες να μιλήσεις μαζί μας!





Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Ένα γράμμα στους 11 μαθητές του Τυφλοπόντικα...

11/1/2017 
Αθήνα,2ο Γυμνάσιο Αγίου Δημητρίου

Αγαπητοί μαθητές της Σχολής Αντουάν Παρμαντιέ,
Η αλήθεια είναι πως έμεινα έκπληκτη, όταν διάβασα τις συγκλονιστικές σας περιπέτειες. Φυσικά θέλω να συγχαρώ και τον δάσκαλό σας για τις εξαιρετικές του ιδέες. Ελπίζω να περάσετε όμορφα στη θάλασσα κι αυτές οι μέρες να σας μείνουν αξέχαστες. Κάτι ακόμα...θέλω να σας δώσω μια συμβουλή που θα σας βοηθήσει να
  να κερδίσετε την εκτίμηση των παιδιών που σας κορόιδευαν. Διαβάστε εξωσχολικά βιβλία, για να εμπλουτίσετε το λεξιλόγιό σας. Από τη στιγμή που κάνατε την αρχή, μπορείτε να το επαναλάβετε πολλές φορές, αρκεί να το θέλετε. Το γεγονός ότι πηγαίνετε σε μια ενισχυτική τάξη δεν σημαίνει ότι είστε κατώτεροι από τα άλλα παιδιά! Οπότε μην σας παίρνει από κάτω. Περιμένω σύντομα γράμμα σας. Ελπίζω κάποια μέρα να ιδωθούμε...     
                                           Φιλικά            
                                     Έλενα Παππά


11/1/2017 
Αθήνα, 2ο Γυμνάσιο Αγίου Δημητρίου

Αγαπητοί μαθητές της Σχολής Αντουάν Παρμαντιέ,

Θα θέλαμε να σας συγχαρούμε για την προσπάθεια που καταβάλατε. Χαιρόμαστε πολύ που καταφέρατε να συγκεντρώσετε τα χρήματα και να πραγματοποιήσετε το όνειρο σας. Όποιος προσπαθεί καταφέρνει και πετυχαίνει τον στόχο του. Αυτό να
μην το ξεχάσετε ποτέ. Επίσης, πρέπει να ξέρετε πως είστε πολύ τυχεροί που έχετε έναν τόσο δημιουργικό,ενεργητικό και υπομονετικό δάσκαλο, τον κ. Νταβιντ Μυλωνά ή Τυφλοπόντικα. Ευχόμαστε να συναντηθούμε από κοντά. .

Σας φιλάμε,

Γιώργος και Στέλιος




11/1/2017 
Αθήνα, 2ο Γυμνάσιο Αγίου Δημητρίου

Αγαπητοί μαθητές ,
σας γράφουμε αυτό το γράμμα, γιατί μέσα από το βιβλίο μπορέσαμε να μάθουμε κάποια ενδιαφέροντα πράγματα έτσι ώστε να τα εφαρμόσουμε κι εμείς στην καθημερινότητά μας.
Καταλαβαίνουμε απόλυτα την αντιπάθειά σας για το σχολείο. Αλλά θέλουμε να σας επισημάνουμε ότι είστε τυχεροί που έχετε έναν τόσο εξαίσιο και προσιτό δάσκαλο. Πρέπει να σας πούμε ότι είστε ένα πρότυπο για εμάς, επειδή δεν υποχωρήσατε στις  διάφορες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε και στο τέλος πετύχατε τον στόχο σας.
Ο δάσκαλός σας φαίνεται ότι νοιάζεται και σας καταλαβαίνει απόλυτα. Αυτό φαίνεται από όλα όσα έκανε, όπως τη βιβλιοθήκη για να γνωρίσετε τον κόσμο των βιβλίων, τη βοήθεια που σας πρόσφερε για να μαζέψετε χρήματα και να πραγματοποιήσετε το όνειρο σας και άλλα πολλά. Από όλη αυτή την εμπειρία που ζήσατε αγαπήσατε το σχολείο και μάθατε καινούρια πράγματα. Θα θέλαμε πολύ να σας συναντήσουμε κάποια στιγμή.

Φιλιά,
Μαριλένα και Ιωάννα

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ακροστιχίδες με τον..."Τυφλοπόντικα"

Τυφλοπόντικας το παρατσούκλι του δασκάλου
Υπακοή είχαν τα παιδιά προς τον Τυφλοπόντικα
Φρανκ ονομαζόταν ο πρωταγωνιστής του βιβλίου
Λώρα ονομαζόταν το κορίτσι του Φρανκ
Οργάνωσαν συναυλία για να κερδίσουν χρήματα για την εκδρομή

Περιπέτεια ήταν για εκείνους αυτή η εκδρομή
Όνειρό τους ήταν να δουν τη θάλασσα
Ναίϊβιντ Μυλωνάς ήταν το πραγματικό όνομα του δασκάλου
Τάξη εντατικής παρακολούθησης λεγόταν η τάξη που δίδασκε ο Τυφλοπόντικας
Ιδέα είχαν για την κατασκευή μιας βιβλιοθήκης
Καθηγητή είχαν υπομονετικό και δραστήριο
Ανεπίδεκτοι μαθήσεως ήταν οι έντεκα μαθητές στην αρχή
Σενάριο δημιουργικό είχαν και τα δύο τους βιβλία.

                                                      Γιώργος Σακελλαρόπουλος

Τραγούδια θα πουν οι Αϊσμπεργκ
Ύστερα από πολλές προσπάθειες κατάφεραν τον στόχο τους
Φιλία και θάλασσα έχουν την ίδια μυρωδιά
Λεφτά μαζεύουν για να πάνε στη θάλασσα
Ούτε του Τυφλοπόντικα δεν αρέσει το μάθημα
Παραμένει ήρεμος ο δάσκαλος ό,τι και να κάνουν τα παιδιά
Όλοι μαζί προσπαθούν για την εκδρομή
Νταίϊβίντ το όνομα του Τυφλοπόντικα
Το όνειρό τους να δουν τη θάλασσα έγινε πραγματικότητα
Ιστορία γράφουν τα παιδιά
Κατασκεύασαν βιβλιοθήκη στην τάξη
Αρχίζουν να αγαπούν το σχολείο
Σχολή Αντουάν Παρμαντιέ το σχολείο τους

                                                                                                     Ιωάννα 

Ένα διαφορετικό τέλος για...τον "Τυφλοπόντικα" του Μπαρμπώ

Το λεωφορείο έφτασε. Ο Τυφλοπόντικας ακόμα να φανεί! Ξαφνικά αντικρίσαμε έναν κύριο που έμοιαζε με τον δάσκαλο.
 Έτρεξε προς το μέρος μας, μάς έβαλε στο λεωφορείο και μπήκε κι αυτός μαζί μας. Αφού τακτοποιηθήκαμε μας εξήγησε πως ο αδερφός του, δηλαδή ο δάσκαλός μας, αρρώστησε κι έστειλε εκείνον στη θέση του. Μόλις το ακούσαμε, μια δυσάρεστη έκπληξη ζωγραφίστηκε στα πρόσωπά μας. Ο Σπόρος τότε σηκώθηκε όρθιος και μας είπε πως πρέπει να σκεφτόμαστε πάντα θετικά και να αντιμετωπίζουμε κάθε εμπόδιο. Μόλις τέλειωσε τον λόγο του όλοι χειροκροτήσαμε ακόμη κι ο Ύπνος που ποτέ δεν παρακολουθεί τίποτα.

        Ξάφνου ο Σπόρος έπεσε κάτω κι εμείς τιναχτήκαμε πάνω. Πήγαμε να ρωτήσουμε τον οδηγό τι έγινε και τότε είδαμε πώς ένας τεράστιος βράχος στεκόταν εμπόδιο στον δρόμο μας. Μάλλον είχε ξεκολλήσει από την πλαγιά λόγω κακοκαιρίας.

        Ο οδηγός γύρισε πίσω, διότι δεν υπήρχε άλλη λύση. Ο Σπόρος χτυπιόταν κάτω σαν τρελός κι εμείς προσπαθούσαμε να τον ηρεμήσουμε. Με χίλια βάσανα τον βάλαμε να καθίσει και μέχρι να πεις «κύμινο» επιστρέψαμε στον σταθμό.
        Η σκέψη όλης αυτής της προετοιμασίας που πήγε χαμένη με τρελαίνει, αλλά τουλάχιστον θα θυμάμαι όλη αυτή την τρελή περιπέτεια για πάντα!
                                                                      Έλενα Παππά
 
Μόλις έφτασαν στο ξενοδοχείο καθώς ο Ξανθομπάμπουρας κοιτούσε τη θάλασσα, στα δεξιά του είδε ένα ακρωτήρι. Αμέσως του ήρθε στο μυαλό η ιστορία που είχαν γράψει για το ξενοδοχείο. Έτσι, έτρεξε στον Τυφλοπόντικα και του ζήτησε να οργανώσουν μία εκδρομή στο ακρωτήρι. Εκείνος δέχτηκε μετά χαράς και ντύθηκαν κατάληλλα για αυτή την περιπέτεια.Είχαν φτάσει πια στην άκρη του ακρωτηρίου, ώσπου ξαφνικά είδαν ένα φως και μία παράγκα που ίσα ίσα ξεχώριζε μέσα στην ομίχλη. Έτρεξαν όλοι μαζί προς αυτήν και χτύπησαν δυνατά την παλιά ξύλινη πόρτα. Άνοιξε ένας γέρος που έμοιαζε με τον ήρωα του βιβλίου τους. Τον ρώτησαν αμέσως με αγωνία το όνομά του και τους απάντησε πως ονομαζόταν Καψογένης. 

Έτσι γνωρίστηκαν και αρχισε να τους διηγείται ιστορίες για τις δυνάμεις του και πώς μπορούσε να ηρεμήσει τη θάλασσα. Τους το έδειξε μάλιστα και μπροστά στα μάτια τους. Έτσι πέρναγαν οι μέρες... Έφτασε η μέρα της αναχώρησης. Τα παιδιά όμως ζήτησαν να μείνουν εκεί για πάντα. Έτσι χωρίς την άδεια των γονιών έφτιαξαν μία τεράστια βίλα με τη βοήθεια των μαγικών δυνάμεων του Καψογένη και έζησαν εκεί για όλη τη ζωή τους.  
                                   
                                                 Γιώργος Σακελλαρόπουλος




Ναι συμφωνώ απόλυτα Φρανκ. Κι εγώ όταν βρίσκομαι κοντά στη θάλασσα και τη μυρίζω σκέφτομαι πάντα τους φίλους μου. Όταν τη κοιτάζω νιώθω ελεύθερος και πλημμυρισμένος από ευτυχία. Έτσι ακριβώς νιώθω και όταν βρίσκομαι με τους φίλους μου. 

Ο Φρανκ κούνησε το κεφάλι του συμφωνώντας με τον Τυφλοπόντικα. Όλα τα παιδιά σαστισμένα από τη μαγική ομορφιά της θάλασσας κάθισαν κάτω στην άμμο απολαμβάνοντας το τοπίο. Όμως τα παιδιά δεν ένιωθαν τόσο ευτυχισμένα μόνο από το τοπίο αλλά και με την ικανοποίηση που ένιωθαν για τον εαυτό τους που τα κατάφεραν παρά τις τόσες δυσκολίες που αντιμετώπισαν .Ο Τυφλοπόντικας ήταν περήφανος για τα παιδιά που έμαθαν να μην τα παρατάνε με την πρώτη δυσκολία και να συνεργάζονται για να πετύχουν τον στόχο τους. Κοίταξε και αυτός μαγεμένος το τοπίο.
Όταν γύρισαν πίσω στο σχολείο άρχισαν να διηγούνται στα άλλα παιδιά τις εντυπώσεις τους. Ο Τυφλοπόντικας καθώς περνούσαν οι μέρες έβλεπε ότι τα παιδιά αγαπούσαν όλο και πιο πολύ το σχολείο και τα βιβλία. Μέσα από αυτή την περιπέτεια έμαθαν να συνεργάζονται και να μην τα παρατούν πότε
                                                                                 Ιωάννα Χ.


Ο Τυφλοπόντικας και η παρέα του συνέχισαν ομαλά την χρονιά τους έως την 6η δημοτικού. Κατόπιν όμως ήρθε η ώρα να πάνε γυμνάσιο. Ο Ξανθομπάμπουρας κυρίως, ήταν πιο ενθουσιασμένος από όλους. Χαιρόταν που θα άλλαζε περιβάλλον και θα έκανε καινούργιες γνωριμίες.
 Το καλοκαιράκι πέρασε ανέμελα και ξέγνοιαστα. Η τρομερή αυτή παρέα συνέχισε δυναμικά στο γυμνάσιο και ήταν αχώριστη. Η ανεπίδεκτη μαθήσεως παρέα έβαλε τα δυνατά της και έγιναν όλοι ξεφτέρια. Έγραφαν εκπληκτικές εκθέσεις μετά από τα χιλιάδες αναγνώσματα που είχαν διαβάσει, παρέα με τον αγαπημένο τους δάσκαλο. Η φαντασία τους έφτανε σε άλλες χώρες, εποχές, καταστάσεις και κάθε φορά δημιουργούσαν έναν δικό τους κόσμο.
 Όμως ήταν λίγο άτακτα παιδιά... έμπλεκαν εύκολα σε καυγάδες και ήταν μεγάλοι ταραξίες. Τα σκανταλιάρικα παιδιά είχαν οδηγηθεί πολλές φορές στον διευθυντή λόγω της συμπεριφοράς τους, στα διαλείμματα.

 Παρόλα αυτά, ήταν εξαιρετικοί μαθητές. Είχαν την δύναμη να φτάσουν πολύ ψηλά, με την θέληση τους και το "κοφτερό"  μυαλό τους.  Κατάφεραν τους στόχους τους και τώρα έχουν θέσει υψηλότερους και πιο μακρινούς. Αν κάποιος έχει θέληση για κάτι μπορεί να καταφέρει τα πάντα.            
                                                               Τσαγκάκου Εφη